Afscheid van Ted, maart 2016 (bestuurslied, wijs: “De troubadour” van Lenny Kuhr)

’t Koor zit zo boordevol muziek,
het zingt voor groot en klein publiek,
met aan het roer,  heel energiek .
De voorzitter
Al veertien jaar zit hij ons voor,
steeds met aandachtig luist’rend oor,
de hamer die geeft hij nu door.
De voorzitter
La la la

Voor ieder deed hij steeds zijn best,
geliefd bij ons en bij de rest,
verlaat hij nu het veilig nest.
De voorzitter
14 jaren lang deed hij zijn plicht,
steeds met een vriendelijk gezicht,
’t afscheid dat valt hem niet licht.
De voorzitter
La la la

Toch moet het nu helaas zo gaan,
die vrijheid geeft hem ook vrij baan
om ver uit wandelen te gaan.
De voorzitter
Zingen blijft hij bij het koor,
waaraan hij zijn hart zozeer verloor.
zingt met zijn prachtige tenor.
De voorzitter
La la la La la la

’t Koor zit zo boordevol muziek,
het zingt voor groot en klein publiek,
met aan het roer,  heel energiek .
De voorzitter
Al veertien jaar zit hij ons voor,
steeds met aandachtig luist’rend oor,
Alleen Jan.
de hamer gaf hij aan mij door.
De voorzitter
La la la
Dag voorzitter

Wie is …. Maya van Kempen?

Maya is sopraan, lid van ons koor sinds het Verdi-project. Tien jaar geleden is zij vanuit Gouda met Pieter, haar man, neergestreken in Middelburg. Daar heeft ze het inmiddels goed naar haar zin. Maya vertelt over haar werk, haar liefde voor de natuur en natuurlijk over muziek.
Over haar werk als remedial teacher

“Ik werk graag met kinderen, omdat ze dikwijls origineel zijn, maar ook nog heel plastisch, ze kunnen veranderen, nieuwe dingen erbij leren, moeilijkheden onder de knie krijgen. Mijn specialisatie is meewerken aan het realiseren van goed leesonderwijs op mijn school. Lezen blijft naar mijn idee een ongelooflijk belangrijke vaardigheid, ook in de nabije toekomst die meer visueel zou zijn ingericht. (Functioneel) analfabetisme is een enorme barrière voor het verwerven en leiden van een zelfstandig leven. Niet kunnen lezen beperkt de persoonlijke vrijheid op heel veel terreinen! Deze overtuiging – dat alle aspecten van taal bij kinderen zo goed mogelijk ontwikkeld moeten worden – is voor mij het vliegwiel om me in te zetten voor kinderen die het allemaal niet aan komt waaien.

Van het pedagogische werk vind ik observeren, observaties uitschrijven, deze analyseren en bespreken, erg fijn om te doen. Ik houd ervan om iets gericht uit te zoeken. Meestal verbind ik al gauw tips aan wat ik heb gezien, of zoek ik geschikte materialen op. Een school vind ik door de bank genomen een vrolijke werkplek!”

Over haar werk bij Natuurmonumenten
“Bijna vier jaar werkte ik bij Natuurmonumenten. De eerste periode vond ik het leukst. Ik moest thuisraken in een nieuwe organisatie, kwam terecht in de stoere ‘wereld’ van natuurbeschermers: inspecteurs, districtsbeheerders, boswachters en terreinbeheerders. Dat was leuk. Maar de natuurgebieden waar het om ging, kende ik niet. Bijvoorbeeld de Zwaakse Weel, de Bloemdijken van Zuid-Beveland, de Kwade Hoek, Voornes Duin, Quakjeswater, enz. Erg aansprekend vond ik dit allemaal! In die tijd wist ik absoluut niet dat ik later in het Zeeuwse terecht zou komen.”

Over haar kindertijd en vrije tijd
“In mijn kindertijd, op onze boerderij in het gebied van de grote rivieren, was ik graag buiten. Wat je deed? Spelen, slootje kijken, vissen, fietsen, in de polder door de sneeuw lopen of door de hooi-weilanden, bloemen plukken, m’n vader helpen met het maken van een afrastering of hooi schudden, zorgen voor de kalfjes, de kippen en het veulentje. Fruit plukken, het grind harken, dat soort dingen. Het landschap was wijds en open met dijken, sloten en rivieren. Nog steeds houd ik daarvan. Het schijnt zo te zijn dat het landschap waar je in opgroeit, het ‘oerlandschap’, je grote liefde blijft.

De fiets is wat mij betreft een geniale uitvinding. Ik ben er bijna op geboren: fietste als vijfjarige al alleen over de dijk naar de kleuterschool in het stadje drie kilometer verderop. Nog steeds houd ik van fietsen. Een rondje Walcheren fiets ik wekelijks. Het is heerlijk dat je vanuit Middelburg binnen vijf minuten fietsen de contouren van de duinen ziet. Er zijn mooie (weide)vogel-opvanggebieden, bijvoorbeeld bij de Zandvoortweg (Sint Laurens) en de Oude Veerseweg. Ik ben daar heel blij mee en verheug me nu op de komst van de veldleeuweriken, de grutto’s en steltkluutjes.”

Over muziek
“Zeeland en Middelburg brachten (de) muziek in mijn leven! Er is hier veel te doen op muzikaal gebied. Muziek Podium Zeeland en de Zeeuwse Concertzaal bieden goede kwaliteit en veelzijdigheid in hun programmering. Koren zijn er te kust en te keur, maar er is natuurlijk maar één Koninklijk Koor! Dat ik daarin mee mag zingen, voelt heel goed. In het begin ging de muziek ’s nachts door in mijn hoofd. Dat is nu niet meer zo, blijkbaar zijn er ‘muziekbaantjes’ in m’n hersenen gekomen, die er eerst niet waren.”

Maya, dank je wel voor je verhaal.

Ted vertelt: “ik kwam, werd voorzitter, en weer gewoon koorlid…” 

Tsja, ben ik nu veertien of vijftien jaar bestuurslid geweest van ons prachtige koor? Voor de zekerheid heb ik het nog even opgezocht door in oude agenda’s te bladeren. Het is toch echt vijftien jaar … in maart 2001 nam ik als algemeen bestuurslid zonder speciale taken deel aan mijn eerste bestuursvergadering. Twee jaar later werd mij gevraagd de voorzittershamer over te nemen en na een door de ALV bekrachtigde verlenging ben ik dat dus tot 2 maart jl. gebleven. Het klinkt als een cliché maar het is werkelijk waar: deze jaren zijn voorbij gevlogen. In deze korte terugblik geef ik geen opsomming van gebeurtenissen en zeker ook niet van namen van collega-bestuursleden en andere betrokkenen. Ik zou ongetwijfeld enkele namen vergeten en diegenen daarmee ernstig tekortdoen. Nee, zomaar enkele flitsen uit deze periode. Van mij geen nostalgische herinneringen aan Jo Ivens of de koorreis naar Parijs of de opname van een heuse grammofoonplaat (waarvan de laatste exemplaren bij het ontruimen van het pand aan de Singelstraat met het grof vuil zijn meegegaan). Dat was allemaal vóór mijn tijd. Wat was dan wél mijn tijd? De jarenlange samenwerking met de vorige dirigent waar jammer genoeg op pijnlijke wijze een einde aan kwam. De dirigent die herhaaldelijk aan het bestuur te kennen gaf dat we vooral aan de bel moesten trekken als we vonden dat zijn “houdbaarheidsdatum” verstreken was.  En de lastige situatie die ontstond toen we als bestuur echt vonden dat daarvan sprake was en het nodig vonden om afscheid te nemen. Het waren enkele spanningsvolle maanden tot het moment dat wij elkaar de afscheidshanddruk gaven. Maanden waarin achter de schermen naarstig gezocht werd naar een opvolger. Over belangstellende kandidaten hadden we niet te klagen.  Ter overbrugging van de “oude” naar de ‘nieuwe” hebben we een tijdje met een vertrouwde invaller gewerkt zodat de voorbereiding op het volgende concert, de Johannes Passion, gewoon kon doorgaan. Twee toppers in mijn jaren als voorzitter waren toch wel ons jubileumconcert in 2009 ter gelegenheid van het 175 jarig bestaan van ons koor en het project Requiem voor Auschwitz vorig jaar! Het bijzondere van dat laatste was de enorme inzet van de projectgroep en de grote betrokkenheid van vele koorleden bij het mogelijk maken van nevenactiviteiten. Voor mijzelf waren de eerste, prille contacten met Roger Moreno Rathgeb indrukwekkend. Van het allereerste contact waarin bleek dat er nog een embargo lag op het uitvoeren van het Requiem voor Auschwitz tot het verlossende bericht van maanden later toen het werk was vrijgegeven. De verrassend gemakkelijke onderhandelingen over de prijs van een, twee of drie uitvoeringen. En dan uiteindelijk de feitelijke ontmoeting met de componist en zijn charmante vrouw Piroska. En als ultieme beloning hun beider mededeling dat de uitvoering in de Nieuwe Kerk de mooiste was na de wereldpremière in Amsterdam. De tranen in hun ogen spraken boekdelen! En dat jubileumconcert (Zing door de eeuwen heen!) waarvoor we componist en toentertijd directeur van de Zeeuwse Concertzaal Douwe Eisenga een compositie-opdracht verstrekten voor een werk van ongeveer een kwartier. Wat kregen we? Kick out the Muse! Een modern, sterk ritmisch stuk dat hoge eisen aan ons stelde. Voor sommige koorleden was het even wennen, deze eigentijdse klanken, ingeklemd tussen Henry Purcell’s Ode to St. Cecilia’s Day en de Messe Solennelle de Sainte Cécile van Charles Gounod. Een jubileum dat voor onszelf nog een extra feestelijk tintje kreeg doordat koorleden tastbare herinneringen en memorabilia meebrachten voor een soort tentoonstelling over het (recente) verleden van het koor. Ook ingrijpend in mijn periode was de onzekerheid over het voortbestaan van zoals toen heette: de Zeeuwse Concert- en Gehoorzaal, aan de Singelstraat. Op 4 mei 2005 gaven we ons voorlopig laatste concert in de zaal met werken van Fauré waaronder natuurlijk zijn Requiem. Na omzwervingen in Veere (Johannes Passion), Goes (integrale uitvoering Weihnachtsoratorium) en nogmaals Veere (Ein Deutsches Requiem) konden we in november 2007 in het enerzijds vertrouwde maar anderzijds volkomen vernieuwde onderkomen een Schubert-concert geven ter gelegenheid van de feestelijke heropening van wat vanaf nu heette de Zeeuwse Concertzaal Middelburg, aan de Verwerijstraat. In de tussenliggende periode heeft het bestuur waar en wanneer dat maar mogelijk was  haar standpunt over de noodzaak tot instandhouding van de zaal naar voren gebracht. Geen tactieken en strategieën maar vasthoudendheid in eigen belang: het ging toch om ónze zaal! En wat te denken van onze Bach-reis voorjaar 2014! Gefinancierd vanuit de erfenis van een overleden koorlid heeft het vrijwel voltallige koor een onvergetelijke reis gemaakt naar enkele plaatsen die een belangrijke rol speelden in het leven van der Johann Sebastian. Met als hoogtepunt de uitvoering van zijn Johannes Passion in de evangelische Sankt Martin Kirche in Heiligenstadt.  Vooruit, nog één bijzondere gebeurtenis dan. Eigenlijk meer een sterk persoonlijke herinnering aan een memorabel evenement. Van vrijdagmiddag 14 juni tot zondagavond 16 juni 2002 bracht een groepje van negen koorleden een bezoek aan een collega-koor in Engeland. Wij werden uitgenodigd voor het 100-jarig herdenkingsconcert van Ware Choral Society. In de plaatselijke gymzaal bracht dit koor op zaterdagavond een indrukwekkende uitvoering van de Missa Solemnis van Beethoven. Wij werden ondergebracht bij koorleden thuis en hebben kunnen genieten van de niet te evenaren Britse gastvrijheid. Een bezoek aan de tuinen van Lady Salisbury, het oude centrum van Cambridge en op de terugweg een riante tussenstop in Canterbury maakten deze reis compleet. Bij wijze van cadeau heb ik een (eigen) vertaling van het gedicht Lof van Walcheren van Jan Campert overhandigd. Deze tekst werd door componist Herman Strategier getoonzet ter gelegenheid van het 150-jarig bestaan van ons koor in 1984. Maar hoe zal ik deze terugblik afsluiten? In ieder geval door mijn innige dank uit te spreken naar al mijn collega-bestuursleden door de jaren heen en vanzelfsprekend ook naar alle koorleden. Jullie gaven mij immers het vertrouwen om deze kar te mogen trekken. Wel, het was een kar met goed gevulde luchtbanden. Daar was geen overdreven kracht voor nodig. En tot slot tóch maar een opsomming: Mozart, Bach, Brahms, Honneger, Händel, Berlioz, Mendelssohn, Fauré, Schubert, Purcell, Eisenga, Gounod, Puccini, Rutter, Hindemith, Rossini, Rathgeb, ….

Knapenkoor, Annie M.G.Schmidt (uit musical ”Met man en muis”, 1969)

Ik heb een knapenkoor, toedoe, bij mij op zolder
Het protestantse knapenkoor uit ’s Gravenpolder
Dat is zo min of meer, tada, vanzelf gegaan
Ik ken de dirigent, tidi, en daar vandaan
Ze zingen joedeloedeloe als ik de stof afneem
Ze zingen jadeladela als ik de ramen zeem
The Sound of Music is er niks bij vergeleken
En ik raak nooit op al die knapen uitgekeken
Ik ben niet eenzaam meer voor ik ga slapen
Ben in mijn knollentuin, ik knuffel knapen
En ik vergeet het wereldleed en mijn hernia
Halléluja, halléluja, halléluja

Ze krijgen elke dag puree met mayonése
Dat schijnt uitstekend voor de stemmetjes te wezen
De dirigent is altijd met ze in de weer
Het is tussen hem en het knapenkoor een goede sfeer
Maar op een avond dacht ik hé wat hoor ik nuhuhu
Er zit een vreemde joedel in het halelluhuhu
Ik hol naar boven want ik had daaruit begrepen
Er wordt bij mij in huis joeloe een knaap geknepen
D’r ging bij mij joedajoeda een lichtje flikkeren
Maar nee, een knaapje had zijn knie gekneusd met knikkeren
Ze waren samen met de dirigent aan het stoeieja
Halluléja, halluléja, halluléja

Maar als ik binnenkom zo ’s avonds in de gang
En ik mijn wintermantel op een knaapje hang
En ik hoor de jubelende 53 kelen
Dan gaat dat knapenkoor, tede, mij knap vervelen
Dan heb ik zo’n genoeg, tada, van heel de reut
D’r heeft alweer een knaap geknoeid met ’t knackebröd
Mijn hele huis dat ruikt naar knapen en puree
Oh ging dat knapenkoor, joedoe, maar op tournee
Naar Honolulu of naar Wenen of naar Genua
De zénuwa, de zénuwa, de zénuwa

Ik heb een knapenkoor, toedoe, bij mij op zolder
Het protestantse knapenkoor uit ’s Gravenpolder
Dat is zo min of meer, tada, vanzelf gegaan
Ik kon de dirigent, wala, en daar vandaan
Zo zoetjes aan is toen bij mij een plan gaan rijpen
Ik ga nu voortaan zelf, tidi, die knapen knijpen
En als d’r eentje in de buurt was dacht ik: kom
Maar oeh, tada, de knapen knepen mij weerom
Knock-out geslagen en gekneveld en geknakt
Heb ik toen eindelijk mijn knoffertje gepakt
Ik ben in Lunteren in een pension gegaan
Maar dat pension dat heeft Veronica aanstaan
En de godganselijke dag klinkt op de Veluwa
Halléluwa, halléluwa, halléluwa!!!

Luisteren: https://www.youtube.com/watch?v=D1u8ElmmwMg

“Paulus”, ons volgende project.

Nu we de uitvoering van de Johannes Passion achter de rug hebben, gaan we beginnen met repeteren voor het volgend concert, het oratorium “Paulus”, van F. Mendelssohn-Bartholdy. Uiteraard weer een tekst uit de Bijbel op muziek gezet, waarin vele partijen een rol vervullen.

Eerst maar eens het verhaal volgens de Bijbel. Het gaat dus over Paulus, één van de ijverigste apostelen uit de begintijd van het Christendom. Hij was echter eerst helemaal geen apostel, maar juist een bestrijder van het Christendom. Hij was Jood, heette Saulus, en vond de hele cultus rond Christus, Jezus van Nazareth, strijdig met het Joodse geloof. In opdracht van de Schriftgeleerden en Oudsten – diegenen die zorgden dat Christus gekruisigd werd – hield Saulus zich dan ook bezig met het opsporen en gevangen zetten van Christenen. Toen hij eens op weg was naar Damascus, met een troep krijgers om ook daar de Christenen te vervolgen, hoorde hij een stem uit de hemel en werd van zijn paard geworpen. Die hemelse stem kwam van Christus, die hem vroeg waarom Saulus hem zo vervolgde. Saulus vroeg wie daar sprak, en toen hem duidelijk werd dat het Christus was, de geliefde Zoon van God, bekeerde hij zich. Hij werd voor drie dagen met blindheid geslagen, werd door dienaren begeleid naar Damascus, en vanaf dat uur noemde hij zich Paulus. Onder deze naam werd hij een vurig volgeling van Christus, en bekeerde vele mensen in allerlei windstreken tot het Christelijk geloof.

Hij schreef veel brieven naar de geloofsgemeenschappen die onder zijn leiding ontstonden. Deze brieven, en ook verslagen van zijn reizen, zijn opgetekend in het Bijbelboek “Handelingen der apostelen”. De tekst van het oratorium “Paulus” bestaat grotendeels uit citaten uit dit Bijbelboek.

In het oratorium spelen onder andere de volgende partijen een rol:

  • Paulus
  • Verschillende evangelisten (sopraan of tenor)
  • De Joden (koor
  • De Schriftgeleerden (koor)
  • Het volk (koor)
  • De stem van Christus (koor)

 

Zo is dit lange muziekstuk (de dubbel-cd duurt 154 minuten) weer een heel rollenspel met een Bijbelse achtergrond, maar wel op basis van historische geschriften.

Een hele kluif, maar met prachtige melodieën!!!

-.-.-.-.

Colofon.

Redactie Notenkraker Joke Smallegange

Reacties, op/aanmerkingen of kopij naar: smallegange.nis@zeelandnet.nl